Wolkje

de donkere wolk
van de angst
zo duister in de avond
ik laat ze los en laat ze gaan
ze drijft tegen de nachtelijke hemel aan
waar ze thuis hoort
verder en verder weg van mij
ik hoop dat ze verloren loopt
in die onmetelijke ruimte
en dat de sterren haar misleiden
zodat mijn angst een dwaalster wordt
en ook een licht puntje
emily puckpoeti_LI

Jumbo dans le jardin des plantes

Kom vlieg met mij naar Oliefland
je moet het alleen dromen
vergeet het nooit waarheen je wil
dan zal je er ook komen
je kweekt je olifantenhuid
dat kan je goed gebruiken
wanneer iemand met modder gooit
laat je hem een poepje ruiken
we zweven over wolken heen
naar Olifantasieland
waar geen muggen, muizen, porselein
of andere draaglasten zijn
ook olifanten kunnen vliegen
al zijn ze log geboren
jambo jumbo, hallo leider
het zit allemaal tussen de oren

Emily Puck

olifant

Geen woord teveel

a fanciful twist shop

 

De yurt van Josiane. Ergens op de boerenbuiten staat ze. Verloren in het groen. Exotisch en een beetje vreemd. Er zijn geen nomaden hier in dit dorp, geen schapen-, geiten- of kamelenkudden die rondtrekken van streek tot streek. Deze yurt staat stil, een beetje verscholen in het groen en houdt de wacht, zo lijkt het. Ik heb me laten vertellen dat yurt een Turks woord is, geleend door de Russen. Het betekent niet alleen huis, thuisland betekent het… In de avond, als de maan en de sterren aan de hemel staan, verlichten kleine lampjes het lange smalle pad door het groen naar de yurt van Josiane. In de ijzige kou zie ik mijn adem dansen en hoor ik de stilte boven het gras. Het deurtje van yurt knelt een beetje, even zie ik door het venstertje een bontgekleurd Mongools nomadengezin geschaard rond de vlammen in het kleine kacheltje. Even ruik ik de paarden in de weide rond me. Ik glimlach. In deze yurt, in dit thuisland op het Limburgse platteland klinken dadelijk de Tibetaanse windgongetjes en zoeken twaalf westerse vrouwen de rust van Indiase yoga… Het is de wereld in een notendop…

De Boekenbottelarij

Toen we enkele weken geleden met zijn vijven afspraken om samen een boekpresentatie te geven en er voorzichtig de vraag ‘Mag mijn vriendin ook meedoen?’ kwam, hadden we er geen vermoeden van dat we uiteindelijk met zo een dertigtal ‘vriend(inn)en’ zouden terechtkomen in de eerste Limburgse auteursbeurs. We hebben de voorbije weken veel gedaan, er is veel reactie op ons initiatief gekomen, we hebben veel mensen moeten teleurstellen omdat we een grotere organisatie niet aandurfden want alles verliep door vrijwillige handen, die gratis een hoop werk verricht hebben. Zoals overal in België elke dag duizenden vrijwilligers gratis een hoop werk verrichten. Uit idealisme, uit naïviteit, uit ambitie. We kenden elkaar niet, het was een beetje een wilde gok maar een gemeenschappelijk belang creëert een goede drive en daar staan we dan… Zondag is het zo ver, de zalen zijn ingericht en gedecoreerd, een gezellige kerstambiance staat klaar om het publiek te ontvangen met een groep enthousiaste auteurs die over hun wonderwereld willen vertellen. We kijken er naar uit ook al is het een triviaal iets in een wereld die voorbij raast op het ritme van de economie. Een economie die raast en raast en ons waar naar toe brengt? Productie in steeds meer geautomatiseerde steeds grotere multinationals, handel in steeds grotere retailreuzen, dienstverlening in steeds meer georganiseerde concerns… Nergens nog plaats voor de kleine mens met zijn dromen, zijn ambities, zijn idealisme… Laat ons dan maar zo’n plekje creëren, dachten we, in een authentiek ouderwets kader met een authentiek ouderwets binnenplein en authentiek ouderwetse auteurs, waar je op een authentieke, ouderwetse manier even kan kletsen over hun authentieke boeken op ouderwets papier…Het kan ook in e-reader, maar dat, dat is lang niet zo gezellig… Tot zondag, voor een lekker ouderwetse zondagnamiddag met vlaai en veel boeken 🙂 !

boekbeurs

To me or not to me

In september ontmoette ik op mijn allereerste boekpresentatie in de @bibliotheek van Genk een paar jolige mensen. Schrijvers. Schrijfsters. We raakten aan de praat en bedachten dat we best een jolige dag beleefd hadden. Voor herhaling vatbaar. Toeval wil dat ik bij het opstarten van mijn prille schrijverscarrière een duwtje in mijn rug kreeg van de dames van de @Bottelarij in Ulbeek. Als je een zaal nodig hebt, denk aan ons.. Enkele weken later, na een korte mail in de zin van : zin om mee te doen?, zaten we plots met vijf aan tafel. Het lag al vast dat we gezamenlijk onze  boeken zouden presenteren.
Daar maakten we graag een middag voor vrij.

Maar wie weet waren er nog andere schrijvers die ook graag meededen… We zouden polsen in onze biotopen…

Intussen leerde ik van boekenhandelaars hoe moeilijk de verkoop van boeken was. Tenminste, die boeken die niet in de media kwamen. Alleen wat in de media komt, verkoopt nog, dat hoorde ik. Dat willen de mensen, wat in de media komt. En alleen wat in massa verkocht wordt, houdt de uitgeverijen in leven. Schaalvergroting dus, ook in de literatuur. Dus de uitgeverijen willen alleen wat in massa gevraagd wordt.  Dus wil je een boek dat verkoopt, pas het dan aan aan de marktvraag of zorg dat je zo choqueert dat je de media haalt. Alle tienduizenden andere schrijvers vallen uit die boot, staan met hun boek langs de straat gelijk de getuigen met hun wachttoren..

Wij wilden dat niet en we merkten al snel dat we niet alleen waren. Op een week tijd waren we met 27 schrijvers voor onze auteursbeurs… Ik wil dan ook een warme oproep doen aan het publiek. Kom deze schrijvers een hart onder de riem steken binnenkort, koop een nuttig cadeau voor de sint of voor kerst en koop het lokaal, van een echt Limburgs schrijver. Een mooier happy end kan ik toch niet schrijven?boekbeurs.jpg

Een aanrader :)

Merci Liliane, voor deze kop. Het doet veel, en het is belangrijk, veel belangrijker dan het ogenschijnlijk lijkt.

Deze regering besteedt opdracht van 250 miljoen uit aan bedrijf in India.  Amazon koopt 50.000 Mercedes bestelwagens om in eigen beheer het transport van de leveringen te gaan doen, de post zal het gaan voelen.  Boekenwinkels klagen omdat iedereen bij bol bestelt. Bol kan leveren in twee dagen, zij niet. Wat heeft dat met mijn boek te maken? Veel en niet veel. Het waren wat mijmeringen die in mijn hoofd opkwamen terwijl ik de ramen aan het poetsen was en erover nadacht op welke manier ik nog verkoopkanalen voor mijn boek zou kunnen vinden.

In deze wereld, waar de economische machten de globalisering als het nieuwe kolonialisme ingevoerd hebben, wordt het er voor de kleine mensjes met een grote creativiteitsdrang niet eenvoudiger op.  Het is niet makkelijk, voor geen enkele kleine zelfstandige om zich in deze markten der grote kapitalen staand te houden. Ook al omdat er al van bij de eerste verdiende cent door de overheid aan je broekspijpen getrokken wordt.  Je verdiende kapitaaltje wordt snel gehalveerd onder het mom van de ‘maatschappelijke solidariteit.’ Die helft wordt in de vorm van subsidies doorgegeven aan de grote spelers omdat ze voor tewerkstelling zorgen. Deze tewerkstelling zorgt op zijn beurt voor persoonsbelastingen op de lonen, die de overheid spekken. Dat er enkele ondernemers door dit systeem winsten maken die al dan niet belast zijn, is een collaterale bijkomstigheid. Een mooi systeem waarmee de overheid rijk wordt zonder het al te fel op uitbuiting te laten lijken en de rijken rijker worden zonder dat het opvalt. Bovendien zijn er jobs. Jobs, zodat de mensen geld hebben om te eten.

Beneden aan die piramide, staan al die kleine ondernemertjes, creatievelingetjes, schrijvertjes, handelaartjes, werknemertjes, gebogen onder het gewicht van dat grote systeem dat op hun schouders drukt. En daar komt mijn boek op de proppen. Overal rondom me zie ik hoe jonge mensen proberen om lokaal en creatief bezig te zijn. Ik zie hoe ze worstelen, jobs combineren, met het minimum toekomen, zichzelf in de schulden steken om toch maar die individuele kans proberen waar te maken. Er wordt door onze overheid niets geïnvesteerd in jonge schrijvers. Niets. Nada. Net zo weinig als er geïnvesteerd wordt in kleinschalig initiatief. Niks. Nada. Het lokale thema wordt bij deze verkiezingen weer even als aas misbruikt maar daar blijft het bij. Terwijl de versterking van ons weefsel zo belangrijk is, zo belangrijk opdat we niet achter blijven met een maatschappij die nog enkel skelet is.

En daarom is zo’n aanrader wezenlijk van belang. Elke keer als iemand over een klein plaatselijk initiatief vertelt: ‘dit is een aanrader’, draagt die een beetje bij aan het versterken van het weefsel. We moeten dit blijven doen al was het maar om te proberen vrijwaren dat er ook in de toekomst individueel initiatief mogelijk blijft. Merci, Liliane en alle anderen 🙂

 

 

 

 

 

Thuis heb ik nog een ansichtkaart…

huis moeder

Zo begon  het verhaal.. Met ansichtkaarten, die ik gretig verzamelde op rommelmarkten, bestudeerde op het internet of in de boekjes van Het Heidebloempje. Dit huisje, waar ooit mijn verhaal gestart is, nog lang voor er van mij sprake was, heeft me altijd en erg gefascineerd. Vooral omdat het op de meest romantische plek van Genk lag en wat ik er van wist allesbehalve romantisch was. Alles was er aanwezig, natuur, water, rust, ruimte, mensen, drama… Het werden avondvullende puzzelstukken die langzaam op hun plaats vielen om een avondvullend boek te vormen.. Anderhalf jaar ben ik er zoet mee geweest.

En toen was de cirkel ineens rond, het verhaal was af. Ik had een nieuwe #Ansicht.

En zo belandde ik uiteindelijk afgelopen zaterdag op een keileuk initiatief van de bib van Genk. Ze hadden zoveel mogelijk Genkse auteurs gevraagd. Ik had Stefan Brijs verwacht, natuurlijk, want dat was de enige Genkse klepper die ik kende, maar die was er nu net niet. Tot mijn verbazing heb ik er mensen ontmoet die prachtige dingen deden, sommigen met veel commercieel succes, anderen met veel creatief succes. Ik was een buitenbeentje, al veertig jaar uit Genk weg en niet eens een echte schrijver. Toch was het een erg leuke dag, met veel leuke ontmoetingen en verrassingen. Ik zou hier graag de lijst vermelden met de deelnemers maar ik moet je verwijzen naar de bib van Genk. Met de ravissante Ozlem Uyar, de lieftallige Karolien Vos, Guido Jacky Kees, Arlette Henek, Maria Tuto, Creosa Govaerts, Guy Daniëls, had ik een aangenaam gesprek.  Ik heb veel geleerd het voorbije jaar. Een boek schrijven is één, het verkopen is twee. Een boek doen verkopen is nog meer dan andere producten onderhevig aan marketing en inspelen op de vraag van het publiek. Je moet je verhaal al eerst aan een uitgever verkocht krijgen en dan aan een publiek. Op de weg naar de uitgever liggen veel hindernissen, er is  een ganse markt ontstaan van uitgeverijen die brood zien, niet in je boek, maar in de talloze schrijvers die een boek willen uitgeven. Kwestie van ook hier te zien met wie je in de boot stapt…

Het is een nieuwe wereld die voor me is opengegaan en af en toe post ik een ansichtkaart erover. Intussen werk ik naarstig verder aan mijn volgende boek, een zegen en een vloek maar zeker een verslaving 🙂

Dank je, Jozefine…

Dkaart1ag Emily,

Met tegenzin zag ik het laatste gedeelte van je boek alsmaar dunner worden…. eerst heb ik effe moeten wennen aan de zo gedetailleerde beschrijving van mens en omgeving zonder dat ik het merkte stond ik in het verhaal, en werd zonder het te merken meegezogen in de belevenissen… regelmatig moeten pauzeren om de informatie, zo uitgebreid en naar “echt” beschreven de tijd te laten om te bezinken om van het geheel een totaalbeeld te vormen. Toch moest ik verder lezen, Genk, mijn geboortedorp, gemeente, nu stad… zit er diep in mij, en vooral hoe ik het als kind beleefd heb, zeker ook als tiener, maar de eerste indrukken kleven steviger. Wij woonden eerst in de Harry Decleenestraat, dan in de Kattevenne. Vooraan de Molenstraat, schoenwinkel, Gaby Brouns en haar oude mama, waar ik ooit schoenen kreeg, die ik afschuwelijk vond en me er nergens mee durfde te vertonen…. Als ik er nu over denk, dat soort schoenen wordt nog steeds gedragen, maar als kind heb je zo een ander idee… , verder was er dan de Molenvijver met de kiosk, het zwembad, en er kortbij de huizenrij met “éénhandje”, Koba met hond Bako, dan nog de familie Heelen, met jongvolk, gek van motoren… tegenover de notaris Vanhove, woning, met kinderen, Luc+, Marie-Thérèse en Mark, we kwamen er wel eens, dan de Prairie!!!, de spil in het hele verhaal, oude versleten buitenmuren, en zoveel warmte, koude, emoties binnenin…. Zweet, tranen, norsheid, diep verdriet en verstoken blijdschap, soms… Verder schilder Maclot, ook eens geweest, maar herinner me niet veel meer van het interieur, Radegaisse, met de Normandisch getinte woning en dan was de familie Weltjes, de kapitein en dochter, Réjanne… dikwijls geweest,… waar is de tijd…. en zo wordt het boek ook nog eens een terugkijken in de tijd, voor “mijne” tijd, maar o zo herkenbaar. Enja zeker het witte huis, andere kant van de vijver… het cultuurhuis…

De hoofdpersonages met hun karakterbeschrijving kan men levendig voorstellen, de kamers ruiken, van baklucht, van mest, zweet, en een blije kinderstem tussendoor…. In de gedeeltes, harde gedeeltes over de “ grote” jongens, de twijfels over de “grote” schilder en “groot” en volwassen wordende Catherina worden zo spannend en meeslepend beleefd dat het soms slikken was, en een traan biggelde….

Zo jammer dat het boek, het papier, de bladzijden uitgelezen zijn, maar met de inhoud nog steeds herkauwend, opnieuw malend, ja, het maakte diepe indruk.

Dank u, heerlijke gave om zo te kunnen schrijven,

Dank u, aan Irene om het even tussendoor aan te raden….

Jozefine