To me or not to me

In september ontmoette ik op mijn allereerste boekpresentatie in de @bibliotheek van Genk een paar jolige mensen. Schrijvers. Schrijfsters. We raakten aan de praat en bedachten dat we best een jolige dag beleefd hadden. Voor herhaling vatbaar. Toeval wil dat ik bij het opstarten van mijn prille schrijverscarrière een duwtje in mijn rug kreeg van de dames van de @Bottelarij in Ulbeek. Als je een zaal nodig hebt, denk aan ons.. Enkele weken later, na een korte mail in de zin van : zin om mee te doen?, zaten we plots met vijf aan tafel. Het lag al vast dat we gezamenlijk onze  boeken zouden presenteren.
Daar maakten we graag een middag voor vrij.

Maar wie weet waren er nog andere schrijvers die ook graag meededen… We zouden polsen in onze biotopen…

Intussen leerde ik van boekenhandelaars hoe moeilijk de verkoop van boeken was. Tenminste, die boeken die niet in de media kwamen. Alleen wat in de media komt, verkoopt nog, dat hoorde ik. Dat willen de mensen, wat in de media komt. En alleen wat in massa verkocht wordt, houdt de uitgeverijen in leven. Schaalvergroting dus, ook in de literatuur. Dus de uitgeverijen willen alleen wat in massa gevraagd wordt.  Dus wil je een boek dat verkoopt, pas het dan aan aan de marktvraag of zorg dat je zo choqueert dat je de media haalt. Alle tienduizenden andere schrijvers vallen uit die boot, staan met hun boek langs de straat gelijk de getuigen met hun wachttoren..

Wij wilden dat niet en we merkten al snel dat we niet alleen waren. Op een week tijd waren we met 27 schrijvers voor onze auteursbeurs… Ik wil dan ook een warme oproep doen aan het publiek. Kom deze schrijvers een hart onder de riem steken binnenkort, koop een nuttig cadeau voor de sint of voor kerst en koop het lokaal, van een echt Limburgs schrijver. Een mooier happy end kan ik toch niet schrijven?boekbeurs.jpg