Dank je, Jozefine…

Dkaart1ag Emily,

Met tegenzin zag ik het laatste gedeelte van je boek alsmaar dunner worden…. eerst heb ik effe moeten wennen aan de zo gedetailleerde beschrijving van mens en omgeving zonder dat ik het merkte stond ik in het verhaal, en werd zonder het te merken meegezogen in de belevenissen… regelmatig moeten pauzeren om de informatie, zo uitgebreid en naar “echt” beschreven de tijd te laten om te bezinken om van het geheel een totaalbeeld te vormen. Toch moest ik verder lezen, Genk, mijn geboortedorp, gemeente, nu stad… zit er diep in mij, en vooral hoe ik het als kind beleefd heb, zeker ook als tiener, maar de eerste indrukken kleven steviger. Wij woonden eerst in de Harry Decleenestraat, dan in de Kattevenne. Vooraan de Molenstraat, schoenwinkel, Gaby Brouns en haar oude mama, waar ik ooit schoenen kreeg, die ik afschuwelijk vond en me er nergens mee durfde te vertonen…. Als ik er nu over denk, dat soort schoenen wordt nog steeds gedragen, maar als kind heb je zo een ander idee… , verder was er dan de Molenvijver met de kiosk, het zwembad, en er kortbij de huizenrij met “éénhandje”, Koba met hond Bako, dan nog de familie Heelen, met jongvolk, gek van motoren… tegenover de notaris Vanhove, woning, met kinderen, Luc+, Marie-Thérèse en Mark, we kwamen er wel eens, dan de Prairie!!!, de spil in het hele verhaal, oude versleten buitenmuren, en zoveel warmte, koude, emoties binnenin…. Zweet, tranen, norsheid, diep verdriet en verstoken blijdschap, soms… Verder schilder Maclot, ook eens geweest, maar herinner me niet veel meer van het interieur, Radegaisse, met de Normandisch getinte woning en dan was de familie Weltjes, de kapitein en dochter, Réjanne… dikwijls geweest,… waar is de tijd…. en zo wordt het boek ook nog eens een terugkijken in de tijd, voor “mijne” tijd, maar o zo herkenbaar. Enja zeker het witte huis, andere kant van de vijver… het cultuurhuis…

De hoofdpersonages met hun karakterbeschrijving kan men levendig voorstellen, de kamers ruiken, van baklucht, van mest, zweet, en een blije kinderstem tussendoor…. In de gedeeltes, harde gedeeltes over de “ grote” jongens, de twijfels over de “grote” schilder en “groot” en volwassen wordende Catherina worden zo spannend en meeslepend beleefd dat het soms slikken was, en een traan biggelde….

Zo jammer dat het boek, het papier, de bladzijden uitgelezen zijn, maar met de inhoud nog steeds herkauwend, opnieuw malend, ja, het maakte diepe indruk.

Dank u, heerlijke gave om zo te kunnen schrijven,

Dank u, aan Irene om het even tussendoor aan te raden….

Jozefine