“Beste, Graag zou ik dit boek bestellen voor de bibliotheek van… “

Mensen vergeten uiteindelijk wat je tegen hen zegt, maar niet hoe je hen hebt laat voelen… Het is een quote die ik eerder in mijn leven had willen ontdekken. Het zou misschien veel negatiefs bespaard hebben;) Maar ook positief werkt het. Dat bewees dit ene simpele zinnetje.  Het maakte me blij. Omdat het een leuke ervaring is te horen dat een bib je boek wil aankopen. Maar vooral omdat er iemand was die daarvoor  moeite gedaan had. In de zee van onverschilligheid waarin we tegenwoordig zwemmen, was er één visje dat tegen de stroom inzwom om aan de bel van de bib te hangen, dank je wel, miet.  Er zijn de voorbije weken meer van die visjes, die zorgen voor een golf van warmte. Een schoonzus die je correcties doet, en boeken slijt aan kennissen, een schoonzus die je promoot in de plaatselijke boekhandel, familie, vrienden en kennissen die je boek kopen en eerste commentaren geven, lieve klanten uit de winkel die in je werk geloven en er geld aan uitgeven, boekenwinkels die het aankopen… Er is een steen geworpen en de kring breidt uit. Iemand vroeg me: ik heb een boek geschreven, wat moet ik er nu mee doen? Ik kon alleen maar antwoorden: ik weet het ook niet, ik probeer ook maar wat… En ik hoop dat mijn brouwsel in de smaak valt… Als dat niet zo is, dan is het ook geen ramp. Ik heb intussen toch al het fijne gevoel ervaren dat er niet enkel onverschilligheid is in de zee, ook al lijkt het zo. Er zwemmen ook nog visjes met een missie 🙂