Er is geen wereld ideaal

De burkini is het ergste wat onze maatschappij kan overkomen, zo lees ik het in knack. alsof het een feit is, ja, zeg dat wel. Een journalist die zijn eigen opinie poneert als een feit. En het wordt druk over het net heen en weer gepingpongd. Terwijl er een zatte juncker rond strompelt op de top, terwijl ons land moet leven met een vlag- de trots van onze natie- die niet conform de grondwet is, en de rode duivels misschien niet eens  brons halen. Een oorlog wordt langzaam opgebouwd over onze hoofden heen, op de rug van de vrouw, alsof we het vee zijn waarover moet gestreden worden. Ik zou een oorlog willen over al die witte sokken in sandalen, want ze staan symbool voor wansmaak, ik wil een oorlog over al die reetbroeken want ze staan symbool voor rebellie, ik wil een oorlog over al die hotbikini’s want ze staan symbool voor vrouwenonderdrukking, ik wil een oorlog over stretchjurken want ze staan symbool voor de teloorgang van het respect voor het huishoudelijk werk. Alleen, wat ik wil, daar kan je niet mee polariseren. Met een burkini wel.

‘Als je een probleem met geld kan oplossen, dan is het geen probleem’, zei de lieftallige Marcia Liu me eens, ‘ zo zeggen ze dat in China.’  Het probleem is met geld op te lossen, we doen er niemand tekort mee om een oplossing te zoeken zodat mensen kunnen zwemmen met een jurk aan.

 

Het is kwalijker om een bevolking tegen elkaar op te jutten voor zo iets onbelangrijks. Stop alsjeblieft met de vrouw en haar kleding te gebruiken en praat over feiten. Feiten die echt erg zijn in onze maatschappij. Beste journalist, of lees mijn boek, over hoe mensen in oorlogen trappen… Ook hier, ook bij ons. En of je nu links bent of rechts, dat doet er niet toe, je kan mekaar vanuit alle richtingen tegemoetkomen.